Perfil de Noei~Noei__ieoN~FotosBlogListasMás  |  Herramientas Ayuda |
|
|
~Noei__ieoN~08 junio ได้แต่..ร้องไห้ให้ตัวเองจะมีซักกี่คนในโลกนี้
ที่สามารถทำให้เรารุสึกดีสุดๆ และผิดหวังสุดๆได้
.......
เคยมั้ย?
เคยรุสึกผิดหวังกับใครมากๆมั้ย
จิงๆแล้วมันอาจจะเปงแค่ความเพ้อเจ้อของเราเองก้อได้นะ
เปงเราเองแหละที่ไปแอบชอบเค้า
เปงเราเองแหละที่คิดอะไรเลยเถิด เค้าทำให้ 10 คิดไปเปง 100
555 สมน้ำหน้ามั้ยหล่ะ!!
คิดไปเองว่าตัวเองคงมีความสำคัญบ้าง
สุดท้ายแล้วก้อเปงแค่คนไร้ความสำคัญ ที่เค้าไม่แม้แต่นึกถึง หรือชายตามองเลยด้วยซ้ำ
.........
บ้าบอว่ะ!!
จะรอทำไม??......... เค้าเคยทำในสิ่งที่เค้าพูดเหรอ
เค้าเคยแคร์ความรุสึกเราเหรอ
เราขอร้องอะไรเค้าเคยทำให้เหรอ
ผิดหวังว่ะ!!
น่าสมเพชตัวเองที่สุดในโลก
03 abril รูโหว่โดนขังอยู่ในห้อง
ม่ะรุจะทำไงดี
ปะตูก้อม่ะได้ล็อค แต่ไมเปิดม่ะได้หว่า
แม่เอากุญแจมาไขก้อไม่ออก
ประตูจ๋า ไหงทำงี้อ่ะ
ม่ะยอมให้เราออกซะงั้น
ทำไงก้อไม่ออก
ทำไงดี
.
.
ทำไงดี
ทำได้แค่โทรสับหาคนโน้นคนนี้
แต่ก้อม่ะมีครายช่วยได้ซักคน
>> ขอบใจมากเพื่อนๆ อุตส่าตื่นนอนมาตกใจกะเรา <<
ท้ายที่สุด
ช่างกุญแจมา
ไขๆ แงะๆ งัดๆ หมุนๆ
ขนาดช่างยังเหงื่อตก ทำตั้งนาน
นั่งๆนอนๆรอ ม่ะรุจะทำไร
เลยลองไปแงะๆลูกบิดของเราดูบ้าง
เอ๊ะ!! แงะออก
ช่วยช่างได้เยอะ >> เก่งจิงๆ <<
ในที่สุด ประตูห้องชั้นก้อเปงรูโหว่
จนถึงวันนี้ชั้นก้อไม่คิดจะเอาลูกบิดอันใหม่ไปใส่
อิอิ .. รูโหว่แห่งความทรงจำ.. 15 marzo ที่อยู่ทำไมนะ
??
ทั้งทั้งที่ควรจะคุ้นเคย
แต่กลายเป็นแปลกหน้าขึ้นเรื่อยเรื่อย
------------------------
ถนนก็เดิมเดิม
สิ่งของก็เดิมเดิม
ผู้คนก็เดิมเดิม
สถานที่ก็เดิมเดิม
--------------------------------------------
แต่กลับกลายเป็นว่าเราต่างหากที่กลายเป็นคนแปลกหน้าไป
.
.
หรือนี่ไม่ใช่ที่อยู่ของฉันนะ
แล้วฉันควรจะอยู่ที่ไหนดี
ที่อยู่ที่ไหนไหนก็เหมือนไม่ได้สร้างมาเพื่อฉัน
หวังว่า..ที่อยู่..ของฉัน
คงจะมีอยู่ในโลกใบนี้นะ
ฉันหวังว่าอย่างนั้น
28 febrero มนุษย์.....โดดเดี่ยวท้ายที่สุดมนุษย์เราก็ต้องโดดเดี่ยว
ถึงแม้ว่าจะใกล้ชิดกันมากแค่ไหน.....ก็เป็นคนๆเดียวกันไม่ได้
.
.
.
.
การให้ใครสักคนเป็นของตัวเองน่ะ
มันเป็นไปไม่ได้หรอก 22 noviembre Update แล้วนะหลังจากหายไปนาน
เราเลย
มา
Update Space !!
....................................................
ถ้าเพื่อนๆมาเยี่ยม space เรา
อย่าลืม
แวะทักทายเรา
ที่
ด้วยน้า
...........................................................................................
Miss all my Friends Mak Mak
22 febrero TaKIn' pHotO กะ การเผชิญหน้ากับ "สนามหลวงแก๊ง"เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ไปถ่ายรูปกะเบนซ์
แบกขาตั้งล้องไปสยามมา หนักมากกกถึงมากที่สุด
ถ่ายได้นิดนึงเอง ไม่มีไรให้ถ่ายเลย!!
เพราะลานน้ำพุที่ ParAgON มีงาน เลยอดเลย
ว่าจะถ่ายรูปไปให้หนึ่งทำงานซะหน่อย
เลยต้องแบกสังขารอันเมื่อยล้า บวกกะขาตั้งกล้องที่สุดแสนจะหนัก
ไปนั่งรอไอ้แว่นมา SOunD cHeCK!! ที่ พ้อย
รอนาน เหนื่อย เมื่อย ไม่ได้ถ่ายรูป เฮ้อ..............หนักด้วย!!
แล้วก้อนั่งรถไฟฟ้าไปสาพานตากสิน ต่อเรือไปท่าพระจันทร์
ถ่ายรูปแม่น้ำเจ้าพระยา เดินถ่ายกันให้ว่อนเลย เด๋วซ้าย เด๋วขวา
มีแต่คนมอง คงคิดว่า "ไอ้สองตัวนี้มันทำไรกันหว่า!!"
ถึงท่าพระจันทร์ก้อ แก้ เหนื่อย เมื่อย ล้า ด้วยเฉาก๊วยเย็นๆๆๆๆ
แล้วไปถ่ายรูปต่อที่สานามหลวง
เจอ ไกด์ มาถ่าย MV ส่งอ. FinAl ProJeCt
(หุ..หุ..หุ เด๋วเทอมหน้าก้อต้องทำเหมือนกันนะเรา อยากทำจัง!!)
แล้วที่สานามหลวงเค้าจะจัดงานอะไรไม่รุ รุแต่ว่ามีฟางด้วย!
เราเห็นเด็กๆ กาโดด เล่นฟางอยู่ก้อพุ่งเข้าไปถ่าย
จัดฉากสุดฤทธิ์!! "น้องกระโดดอีกรอบนะ" "พร้อมๆกันหน่อย" "นอนอยู่ตรงนั้นก่อน(ในกองฟาง)" เป็นต้น
เสร็จแล้ว น้องเค้าไม่ปล่อยเราไปง่ายๆๆ "พี่ขอตังค์หน่อยดิ"
เอาแล้วสิ ได้แต่มองหน้าไอ้เบนซ์ แล้วก้อให้มันหยิบขนมที่เค้าแจกฟรีมาให้
ย้ำ!! แจกฟรึ ห่อเล็กๆหนึ่งห่อ (ไม่พอชัวร์.. น้องมี 2 คน) "อ่ะพี่มีแค่นี้"
แล้ว ดอลลี่ ออกมา
หลุดมาได้ ก้อมาถ่ายเด็ก again!! เล่นเว้า น้องน่ารักมาเลย มี โพสให้กล้องด้วย
แต่คนนี้ร้องจะกลับบ้านอย่างเดียว
อ่ะ....ไมใช่เพราะกลัวเรานะ แค่เค้าเล่นมานานแล้ว น้องเค้าเหนื่อยหรอก
จากนั้นก้อมาดูเค้าเล่นเว้าตัวใหญ่ที่สุดในโลก!! (ในสายตาเรานะ แหะๆๆ)
แต่มันดูบังคับยากมากเลย เหมือนเว้าบังคับคน ไม่ใช่คนบังคับเว้าอ่ะ
จากนั้นก้อยังมี เว้าหางยาวที่สุดในโลก!! (ในสายตาเราอีกเช่นกัน)
ตอนแรกที่เค้าบอกว่าจะหยิบหางมาต่อ เราก้อคิดว่าเหมือนหางเว้างูธรรมดา
ที่ไหนได้ มันเปง หาง "AnaCOnDa" ยาวมากกกก
ขึ้นไปอยู่บนฟ้าแล้วสวยมาก ฉวัดเฉวียนสุด..สุด
ถ่ายจนมึดจนค่ำ
ทันใดนั้น เราก้อเริ่มรุสึกตัวว่า เราจะต้องเจอกับ
กลุ่มเด็ก again 'n again !!
ตอนแรก เราก้อถ่ายมันโดยไม่ให้มันรุตัว (DigiTAl CAmRa นะ แหะ ManUaL ไม่มีแฟลช)
มันดันเหลือบมาเห็น ทันใดนั้น..
มันก้อวิ่งปู้ด มาหาเรา แล้ว
ขอดูรูป เฮ้อ! โล่ง นึกว่าจะขอเงิน
มันยังไม่จบแค่นั้น คราวนี้ไปเรียกเพื่อนมาเปงแก๊งเลยไง
(ซวยแล้ว ไอ้เนย!!) มาโพสท่าถ่ายรูปกันกระจาย
เพื่อนอยู่ส่วนไหนของสนามหลวงเรียกมาหมด
ดีนะที่เปง ดิจิตัล ไม่งั้นร้องไห้กลับบ้านชัวร์.........เปลืองฟิล์ม!!
พอถ่ายเสร็จรูปนึง มามุงดูกันทีนึง
แถมมาขอเอากล้องไปถ่ายด้วยนะ "พี่ ขอถ่ายรูปนึงดิ"
อย่าหวังซะให้ยาก ไม่ใช่งกนะ แต่รุแกวเลยอ่ะ
กะว่าจะชิ่งชัวร์ ขนาดตอนมุงดูรูปยังทำท่าจะดึงกล้องไปจากมือเรา
ดีนะที่เอาสายคล้องมือไว้ ไม่งั้นก้อคง หาย..ไปกับไอ้เด็กพวกนั้น
ถ้าจะให้วิ่งตามพวกมันคงไม่ไหวอ่ะ ดูคล่องกันซะเหลือเกิน
ไอ้เราก้อแก่แล้วด้วย
หลังจากหลุดจาก กลุ่ม สนามหลวงแก๊ง มาได้
ก้อขึ้นรถเมล์ไปถ่ายรูปต่อที่สะพานลอยหน้าป้ายโพธิสาร
ไอ้เบนซ์มันอยากถ่าย ShuTTer B
ไอ้ที่แบกขาต้งกล้องอันแสนหนักมาเนี้ย ก้อเพื่อมัน
แบกทั้งวันได้ใช้ไม่กี่นาที...
จากนั้นกิน หมี่เกี๊ยว หน้าเซเว่น
กลับบ้านเรา.....มุนินท์รออยู่
|
|
||||||
|
|
